Vanaf de Aarde is Jupiter vaak met het blote oog zichtbaar als een heldere "ster" die niet flonkert. Na de Zon, de Maan en Venus is Jupiter het helderste object aan de hemel. Alleen als Jupiter ten opzichte van de Aarde achter de Zon staat is waarneming niet mogelijk. Sinds het begin van de jaren '70 zijn er onbemande verkenningsvluchten uitgevoerd naar Jupiter.
Jupiter wordt al sinds 1973 bezocht door geautomatiseerde ruimtevaartuigen, toen de ruimtesonde Pioneer 10 zo dicht langs Jupiter vloog dat ze onthullingen over de eigenschappen en verschijnselen ervan kon terugsturen. Missies naar Jupiter gaan gepaard met een energieverbruik, dat wordt beschreven door de netto snelheidsverandering van het ruimtevaartuig, oftewel delta-v. Om vanuit een lage aardbaan een Hohmann-transferbaan van de Aarde naar Jupiter te bereiken, is een delta-v van 6,3 km/s nodig, wat vergelijkbaar is met de delta-v van 9,7 km/s die nodig is om een lage aardbaan te bereiken. Zwaartekrachtassistentie door middel van planetaire flybys kan worden gebruikt om de benodigde energie voor het bereiken van Jupiter te verminderen ...
Pioneer 10 was de eerste ruimtesonde naar Jupiter en werd op 3 maart 1972 gelanceerd. Op 3 december 1973 scheerde Pioneer 10 op een afstand van 130.000 km langs Jupiter en stuurde de eerste detailopnames naar de Aarde.
Pioneer 11 werd 6 april 1973 gelanceerd en bereikte op 4 december 1974 het Jupitersysteem; hij naderde Jupiter tot 34.000 km en bracht daarna op 1 september 1979 een bezoek aan Saturnus.
Een van de redenen voor het gebruik van de naam Pioneer lag in het feit dat deze vlucht bedoeld was om de weg te effenen voor zwaardere verkenners. De constructeurs wisten niet goed wat de ideale vormgeving voor zo'n sonde moest zijn, doordat er tot die tijd slechts zeer weinig bekend was over de stralingsgordels van de buitenplaneten en de intensiteit van micrometeorieten. De Pioneer 10 en 11 moesten hieromtrent duidelijkheid verschaffen.
In de zomer van 1977 werden Voyager 1 en Voyager 2 kort na elkaar gelanceerd. In 1979 hebben beide Voyagers veel foto's en informatie over Jupiter en de manen opgeleverd, onder andere over vulkanisme op de maan Io.
Voyager 1 is een onbemande ruimtesonde die op 5 september 1977, kort na de lancering van Voyager 2, vanaf Cape Canaveral Lanceerplatform 41 door middel van een Titan IIIE-draagraket gelanceerd werd. Met een afstand tot de Zon van 125 AE (18,7 miljard kilometer) heeft Voyager 1 in augustus 2013 de heliosfeer verlaten en, als eerste door mensen vervaardigd object, de interstellaire ruimte bereikt. Op 5 september 2017, precies 40 jaar na de lancering, bevond de Voyager 1 zich op een afstand van 20,88 miljard kilometer van de Aarde. De snelheid ten opzichte van de Zon was op dat moment 17,00 km/s.
Op 18 oktober 1989 werd vanaf Cape Canaveral de Galileo ruimtesonde gelanceerd om de manen van Jupiter en de planeet zelf te bestuderen. Galileo was de eerste missie die in plaats van voorbij te vliegen in een baan om Jupiter gebracht zou worden en deze uitgebreid zou gaan bestuderen. Na een reis van zes jaar en ondanks problemen met de antenne, heeft Galileo ruim 14.000 foto's gemaakt. Galileo heeft Jupiter bestudeerd van december 1995 tot september 2003 en heeft gedurende deze periode een schat aan nieuwe gegevens verzameld. Galileo had 5 maanden voor hij bij Jupiter arriveerde een sonde afgesplitst voor onderzoek van de atmosfeer; deze daalde 7 december 1995 af en gaf via Galileo gegevens door naar de aarde. In 2003 is ook Galileo zelf de atmosfeer ingedoken en gaf tot hij vernietigd werd gegevens door.
De Ulysses is een ruimtesonde die op 6 oktober 1990 werd gelanceerd om de zonnewind te onderzoeken. Deze bleek bij de polen een veel hogere snelheid te hebben dan bij de zonne-evenaar. De Ulysses was een samenwerkingsverband tussen de Europese ruimte-organisatie ESA en het Amerikaanse NASA.
In 1990 werd de ruimtesonde door het ruimteveer Discovery op vlucht STS-41 in een baan om de Aarde gebracht. Hierna vervolgde Ulysses met behulp van een Innertial Upperstage en een PAM-S-rakettrap zijn weg om in 1992 door een zwaarte-krachtsslinger van Jupiter in een baan loodrecht op het vlak van de aardbaan te worden gebracht. In 1994 werd de zuidpool van de Zon onderzocht en in 1995 de noordpool. Het was de eerste ruimtesonde die de poolgebieden van de Zon bestudeerde. Dit leverde unieke beelden op, omdat vanaf de Aarde alleen de zijkant van de Zon bekeken kan worden.
De Cassini-Huygens was een ruimtesonde die werd ingezet voor de gelijknamige Cassini-Huygens-missie; een ruimtevaartmissie die een studie maakte van Saturnus en zijn manen. De missie vormde een samenwerkingsverband van NASA, ESA en ASI.
In 2010 overleefde Cassini twee gevaarlijke scheervluchten langs Enceladus. NASA maakte bekend financiële ondersteuning te hebben gekregen om Cassini tot 2017 te blijven volgen.
Op 15 september 2017 kwam er na 20 jaar een eind aan de missie van Cassini. De ruimtesonde was door haar brandstofvoorraad heen, waarna werd besloten Cassini gecontroleerd te laten neerstorten. Cassini verdampte op 15 september in de atmosfeer van Saturnus. Inmiddels was Cassini 294 keer om Saturnus heen gevlogen en had bijna een half miljoen foto's gemaakt.
New Horizons is een missie naar Pluto die gelanceerd is op 19 januari 2006. Om de vlucht te bespoedigen werd in februari 2007 gebruikgemaakt van de aantrekkingskracht van Jupiter. De gravitatie van Jupiter versnelde de sonde, waardoor de sonde 3 jaar eerder bij de dwergplaneet arriveerde, in 2015. Gedurende ongeveer vier maanden is Jupiter uitgebreid geobserveerd.
Op 7 april 2006 werd de omloopbaan van de planeet Mars gepasseerd. Op 13 juni 2006 passeerde de sonde planetoïde 2002 JF56 op een afstand van 101.867 km. De Internationale Astronomische Unie hernoemde deze later naar 132524 APL. Dit als erkenning voor de prestatie van de door APL gebouwde sonde NEAR Shoemaker. Op 28 februari 2007 werd de planeet Jupiter gepasseerd, waarbij de sonde gebruik maakte van een zwaartekrachtsslinger.
Ruimtesonde Juno draait sinds juli 2016 in een elliptische baan over de polen van Jupiter om onderzoek naar onder meer de magnetosfeer, de atmosfeer en een eventuele vaste kern van de planeet te doen.
Juno bestaat uit een tweedeks hexagonale cilinder met een lengte van 4,50 m bij een diameter van 3,50 m. De sonde heeft tijdens lancering een massa van 3625 kg. Met uitgeklapte zonnepanelen bedraagt de spanwijdte ongeveer 20 m. Bovenop zit de schotelantenne; de wetenschappelijke instrumenten zitten aan de buitenkant. De binnenkant herbergt de tanks voor brandstof, oxidatiemiddel en drijfgas en vluchtgeleiding.
Bronnen
- Wikipedia
- NASA
- Turbosquid
- ESA
- JPL
Astropolis respecteert logischerwijze de auteursrechten, maar het blijkt helaas niet altijd mogelijk om te achterhalen wie de rechtmatige eigenaar is van betreffende foto of video. Bent u de eigenaar en maakt u bezwaar ? Neem dan gerust contact met ons op !
Free AI Website Software