Tussen 16 en 22 juli 1994 sloegen 21 fragmenten van de komeet Shoemaker-Levy 9 in op het zuidelijk halfrond van Jupiter. Dit was de eerste keer dat botsingen tussen hemellichamen direct werden waargenomen. De grootste inslag, op 21 juli, had een kracht van 250.000 megaton TNT. Verwacht wordt dat als gevolg van de grote omvang, massa en zwaartekracht van Jupiter dit soort botsingen veel vaker voorkomen.
De komeet Shoemaker-Levy 9 (kortweg SL9 met officiële benaming D/1993 F2) is een komeet waarvan tussen 16 en 22 juli 1994 21 fragmenten neerkwamen op de planeet Jupiter. Sommige van die delen hadden een diameter van 2 kilometer ...
De komeet werd op 24 maart 1993 ontdekt door Eugene Shoemaker, zijn vrouw Carolyn Shoemaker en de astronoom David Levy. Deze combinatie van kometenjagers is vele malen succesvol geweest in het vinden van nieuwe kometen, zoals ook het nummer achter de naam van deze komeet al doet vermoeden. Dit was vooral te danken aan de bijzondere gave van Carolyn om minieme verschillen te kunnen zien tussen twee foto's die met een tussenpoos waren genomen.
Bij de ontdekking was de komeet al in stukken gebroken. Berekeningen van de baan van de komeet, naderhand gemaakt, laten zien dat dit moet zijn gebeurd door de getijdenwerking van Jupiter tijdens een eerdere passage langs deze planeet, in juli 1992.
De botsing tussen Jupiter en SL9 was de eerste botsing tussen twee hemellichamen die ooit rechtstreeks is waargenomen. De inslagen vonden weliswaar plaats aan de kant van Jupiter die van de aarde was afgewend, maar er zijn foto's vanuit de ruimte gemaakt. Bovendien draaide de inslagpositie met Jupiter mee in het zicht van de Aarde, zodat het gevolg na enkele uren vanaf de Aarde kon worden bekeken.
Het effect van de inslag van de komeet op de atmosfeer van Jupiter was spectaculair: vuurbollen zo groot als de aarde stegen op in de atmosfeer van de planeet.
SL9 was een demonstratie van het ontstaan van kraterketens door een meervoudige inslag.
Ondanks gepubliceerde voorspellingen hadden astronomen niet verwacht de vuurbollen van de inslagen te zien en hadden ze geen idee hoe zichtbaar de andere atmosferische effecten van de inslagen vanaf de Aarde zouden zijn.
Waarnemers zagen al snel na de eerste inslag een enorme donkere vlek; deze vlek was vanaf de Aarde zichtbaar. Men dacht dat deze en de daaropvolgende donkere vlekken werden veroorzaakt door puin van de inslagen en dat ze opvallend asymmetrisch waren en sikkelvormige figuren vormden in de richting van de inslag.
In de daaropvolgende zes dagen werden 21 afzonderlijke inslagen waargenomen, waarvan de grootste plaatsvond op 18 juli om 07:33 UTC toen fragment G Jupiter trof. Deze inslag creëerde een gigantische donkere vlek van meer dan 12.000 km of 7.500 mijl (bijna een aarddiameter) in doorsnee, en er werd geschat dat er een energie vrijkwam die gelijkstond aan 6 miljoen megaton TNT (600 keer het nucleaire arsenaal van de wereld). Twee inslagen met een tussenpoos van 12 uur op 19 juli creëerden inslagsporen van vergelijkbare grootte als die veroorzaakt door fragment G, en de inslagen gingen door tot 22 juli, toen fragment W de planeet trof.
Bronnen
- Wikipedia
- NASA
- ESA
- Hubble
Astropolis respecteert logischerwijze de auteursrechten, maar het blijkt helaas niet altijd mogelijk om te achterhalen wie de rechtmatige eigenaar is van betreffende foto of video. Bent u de eigenaar en maakt u bezwaar ? Neem dan gerust contact met ons op !
Mobirise