Atmosfeer

De atmosfeer van Venus is zeer dicht en bestaat voor het overgrote deel (96%) uit koolstofdioxide, wat het broeikaseffect, dat door het wolkendek wordt veroorzaakt, verder versterkt. De hoge druk (ruim 90 bar, dus ruim 90 keer de luchtdruk op Aarde), de hoge temperatuur en de koolstofdioxideconcentratie maken iedere ons bekende vorm van leven op Venus onmogelijk. Er is overigens wel gespeculeerd over de mogelijkheid van leven op Venus.

In 1761 ontdekte Mikhaïl Lomonosov dat Venus een atmosfeer had, doordat hij tijdens een venusovergang had gezien dat het zonlicht door de atmosfeer werd gebroken.

TERUG

Uit onderzoek is gebleken dat de atmosfeer van Venus miljarden jaren geleden veel meer leek op die van de vroege Aarde, en dat er aanzienlijke hoeveelheden vloeibaar water op het oppervlak aanwezig waren. Na een periode van 600 miljoen tot enkele miljarden jaren zorgden de toenemende helderheid van de zon en mogelijk grootschalige vulkanische activiteit ervoor dat het oorspronkelijke water verdampte. Zodra een kritiek niveau van broeikasgassen (waaronder water) in de atmosfeer werd bereikt, ontstond een ongecontroleerd broeikaseffect.

Wind

Door thermische inertie en de warmteoverdracht door winden in de lagere atmosfeer varieert de oppervlaktetemperatuur niet significant tussen de hemisferen die wel en niet naar de zon gericht zijn, ondanks de trage rotatie van Venus. De winden aan het oppervlak zijn zwak, met snelheden van enkele kilometers per uur, maar vanwege de hoge dichtheid van de atmosfeer aan het oppervlak oefenen ze een aanzienlijke kracht uit op obstakels en transporteren ze stof en kleine steentjes over het oppervlak. Alleen al hierdoor zou het voor een mens moeilijk zijn om erdoorheen te lopen, zelfs zonder de hitte, druk en het gebrek aan zuurstof.

Samenstelling

Boven de dichte CO2-laag bevinden zich dikke wolken op een hoogte van 45 tot 70 km boven het oppervlak, die voornamelijk bestaan uit zwavelzuur, dat wordt gevormd door een reactie die wordt gekatalyseerd door UV-straling van zwaveldioxidemoleculen en vervolgens water, resulterend in zwavelzuurhydraat. Daarnaast bevatten de wolken ongeveer 1% ijzer(III)chloride. Andere mogelijke bestanddelen van de wolkdeeltjes zijn ijzer(III)sulfaat, aluminiumchloride en fosfor(III)anhydride. Wolken op verschillende hoogtes hebben verschillende samenstellingen en deeltjesgrootteverdelingen. Deze wolken bedekken de hele planeet en belemmeren visuele waarneming van het oppervlak. De dichte atmosfeer en de sterk reflecterende wolken geven de planeet een hoge albedo van 0,68, wat betekent dat bijna 70% van het invallende zonlicht wordt gereflecteerd. Door de permanente bewolking ontvangt Venus, hoewel dichter bij de zon dan de aarde, minder zonlicht op het oppervlak. Slechts 10% van het ontvangen zonlicht bereikt het oppervlak, wat resulteert in een gemiddelde verlichtingssterkte overdag van 14.000 lux aan het oppervlak, vergelijkbaar met die op aarde 'overdag met bewolking'.

Bronnen

- Wikipedia
- NASA
- HAL
- Getty images
- Clemens Riegler
- Goddard space center

Astropolis respecteert logischerwijze de auteursrechten, maar het blijkt helaas niet altijd mogelijk om te achterhalen wie de rechtmatige eigenaar is van betreffende foto of video. Bent u de eigenaar en maakt u bezwaar ? Neem dan gerust contact met ons op !