Big history

Big History is een academische discipline die de geschiedenis bestudeert vanaf de oerknal tot het heden. Big History verzet zich tegen specialisatie en zoekt naar universele patronen of trends. Het onderzoekt lange tijdsperioden met behulp van een multidisciplinaire aanpak, gebaseerd op de combinatie van verschillende disciplines uit de wetenschap en de geesteswetenschappen. Het verkent het menselijk bestaan in de context van dit grotere geheel. Het integreert studies van de kosmos, de aarde, het leven en de mensheid, waarbij empirisch bewijs wordt gebruikt om oorzaak-gevolgrelaties te onderzoeken. Het wordt onderwezen aan universiteiten, maar ook op basis- en middelbare scholen, vaak met behulp van interactieve presentaties op het web.

TERUG

Historicus David Christian wordt beschouwd als de bedenker van de term 'Big History', die hij gebruikte tijdens het geven van een van de eerste cursussen over dit onderwerp aan de Macquarie University. Een allesomvattende studie van de relatie tussen de mensheid en de kosmologie en de natuurgeschiedenis wordt al sinds de Renaissance door wetenschappers nagestreefd, en het nieuwe vakgebied Big History zet dit werk voort ...

Big history

Big History onderzoekt het verleden aan de hand van verschillende tijdschalen, van de oerknal tot de moderne tijd, in tegenstelling tot conventionele geschiedeniscursussen die doorgaans beginnen met de introductie van landbouw en beschaving, of met het begin van schriftelijke bronnen. Het verkent gemeenschappelijke thema's en patronen. Cursussen richten zich over het algemeen pas halverwege, op de mens, en, in tegenstelling tot conventionele geschiedeniscursussen, is er weinig aandacht voor koninkrijken, beschavingen, oorlogen of nationale grenzen. Waar conventionele geschiedenis zich richt op de menselijke beschaving met de mensheid in het centrum, richt Big History zich op het universum en laat zien hoe de mensheid binnen dit kader past en plaatst de menselijke geschiedenis in de bredere context van de geschiedenis van het universum.

Big history

In tegenstelling tot de traditionele geschiedschrijving, gaat Big History doorgaans snel door gedetailleerde historische tijdperken heen, zoals de Renaissance of het oude Egypte. Het maakt gebruik van de nieuwste bevindingen uit de biologie, astronomie, aardwetenschappen, chemie, natuurkunde, archeologie, antro-pologie, psychologie, sociologie, economie, prehistorie, oude geschiedenis en natuurgeschiedenis, evenals de standaard-geschiedenis. Een docent legde uit :

"We nemen het beste bewijs uit de natuurkunde en het beste bewijs uit de chemie en biologie, en we weven dat samen tot een verhaal... Ze leren niet hoe ze [chemische] vergelijkingen moeten balanceren, maar ze leren wel hoe de chemische elementen zijn ontstaan uit de dood van sterren, en dat is echt interessant."

Big history

Big History is ontstaan vanuit de wens om verder te kijken dan de gespecialiseerde en op zichzelf staande vakgebieden die in de 20e eeuw zijn ontstaan. Het probeert de geschiedenis als geheel te vatten en zoekt naar gemeenschappelijke thema's over verschillende tijdschalen heen. De conventionele geschiedschrijving begint doorgaans met de uitvinding van het schrift en is beperkt tot gebeurtenissen uit het verleden die direct verband houden met de mensheid. Big Historians wijzen erop dat dit de studie beperkt tot de afgelopen 5.000 jaar en de veel langere periode waarin de mens op Aarde bestond, negeert.

Henry Kannberg ziet Big History als een product van het informatietijdperk, een fase in de geschiedenis zelf die volgt op spraak, schrift en drukwerk. Big History omvat de vorming van het heelal, sterren en sterrenstelsels, en omvat zowel het begin van het leven als de periode van enkele honderdduizenden jaren waarin de mens jager-verzamelaar was. Het ziet de overgang naar beschaving als een geleidelijk proces met vele oorzaken en gevolgen, in plaats van een abrupte transformatie van onbeschaafde, statische holbewoners naar dynamische, beschaafde boeren.

Big history

Big History heeft, in tegenstelling tot conventionele geschiedenis, een meer interdisciplinaire basis. Voorstanders beschouwen conventionele geschiedenis soms als 'microgeschiedenis' of 'oppervlakkige geschiedenis' en merken op dat driekwart van de historici zich specialiseert in het begrijpen van de laatste 250 jaar, terwijl ze de 'lange mars van het menselijk bestaan' negeren. Een historicus betwistte echter dat de discipline geschiedenis het grote perspectief over het hoofd heeft gezien en beschreef het 'grote verhaal' van Big History als een 'cliché dat veelvuldig wordt gebruikt'. Een beschrijving suggereerde dat conventionele geschiedenis de 'zin heeft van het vermalen van noten tot een steeds fijner poeder'. Het legt de nadruk op langetermijntrends en -processen in plaats van op geschiedenisvormende individuen of gebeurtenissen. Historicus Dipesh Chakrabarty van de Universiteit van Chicago suggereerde dat Big History minder gepolitiseerd is dan de hedendaagse geschiedenis, omdat het mensen in staat stelt 'een stap terug te doen'. Het maakt gebruik van meer soorten bewijsmateriaal dan de standaard geschreven historische bronnen, zoals fossielen, gereedschap, huishoudelijke voorwerpen, foto's, bouwwerken, ecologische veranderingen en genetische variaties.

Big history

Big History maakt vergelijkingen op basis van verschillende tijdschalen en wijst op overeenkomsten en verschillen tussen de menselijke, geologische en kosmologische schaal. David Christian gelooft dat zulke "radicale verschuivingen in perspectief" zullen leiden tot "nieuwe inzichten in bekende historische problemen, van het nature/nurture-debat tot milieugeschiedenis en de fundamentele aard van verandering zelf." Het laat zien hoe het menselijk bestaan is veranderd door zowel door de mens veroorzaakte als natuurlijke factoren: zo ontstond er bijvoorbeeld, volgens natuurlijke processen die meer dan vier miljard jaar geleden plaatsvonden, ijzer uit de resten van een exploderende ster en konden mensen dit harde metaal gebruiken om wapens te smeden voor de jacht en oorlog. De discipline behandelt vragen als "Hoe zijn we hier terechtgekomen?", "Hoe bepalen we wat we geloven?", "Hoe is de aarde ontstaan?" en "Wat is leven?" Volgens Fred Spier biedt het een "grote rondleiding langs alle belangrijke wetenschappelijke paradigma's" en helpt het studenten om snel wetenschappelijk geletterd te worden. Een interessant perspectief dat voortkomt uit de Grote Geschiedenis is dat, ondanks de enorme tijds- en ruimtelijke schalen van de geschiedenis van het universum, het in werkelijkheid slechts zeer kleine gebieden in de kosmos zijn waar het grootste deel van de "geschiedenis" zich afspeelt, vanwege de complexiteit van de aard ervan.

Kosmische evolutie

Kosmische evolutie, de wetenschappelijke studie van universele verandering, is nauw verwant aan de Grote Geschiedenis (net als de verwante onderwerpen evolutie en astrobiologie); sommige onderzoekers beschouwen kosmische evolutie als breder dan de Grote Geschiedenis, aangezien die laatste zich voornamelijk richt op de specifieke historische reis van de Big Bang → Melkweg → Zon → Aarde → mensheid. Kosmische evolutie, hoewel het alle complexe systemen (en niet alleen die welke tot de mensheid hebben geleid) volledig behandelt, wordt al decennia lang onderwezen en onderzocht, voornamelijk door astronomen en astrofysici. Dit scenario van Big Bang tot mensheid ging ruimschoots vooraf aan het onderwerp dat sommige historici in de jaren negentig de Grote Geschiedenis zijn gaan noemen. Kosmische evolutie is een intellectueel kader dat een grootschalige synthese biedt van de vele uiteenlopende veranderingen in de samenstelling van straling, materie en leven gedurende de geschiedenis van het universum. Hoewel dit interdisciplinaire vakgebied zich bezighoudt met vraagstukken rond de oorsprong van de mensheid, tracht het de wetenschappen te verenigen binnen de gehele natuurgeschiedenis – een enkel, allesomvattend wetenschappelijk verhaal over de oorsprong en evolutie van alle materiële dingen gedurende ongeveer 14 miljard jaar, van het ontstaan van het universum tot het heden op Aarde.

Kosmische evolutie

De wortels van het idee van kosmische evolutie gaan millennia terug. Oudgriekse filosofen in de vijfde eeuw voor Christus, met name Heraclitus, worden geroemd om hun beredeneerde beweringen dat alles verandert. Vroegmoderne speculaties over kosmische evolutie begonnen meer dan een eeuw geleden, met onder andere de brede inzichten van Robert Chambers, Herbert Spencer, Charles Sanders Peirce en Lawrence Henderson. Pas halverwege de 20e eeuw werd het kosmisch-evolutionaire scenario geformuleerd als een onderzoeksparadigma dat empirische studies van sterrenstelsels, sterren, planeten en leven omvatte – kortom, een uitgebreide agenda die fysieke, biologische en culturele evolutie combineert. Harlow Shapley bracht het idee van kosmische evolutie (vaak "kosmografie" genoemd) halverwege de eeuw op grote schaal naar voren in het openbaar, en NASA omarmde het aan het einde van de 20e eeuw als onderdeel van haar meer beperkte astrobiologieprogramma.

Carl Sagan, Eric Chaisson, Hubert Reeves, Erich Jantsch, en Preston Cloud, hebben zich, omstreeks 1980, uitgebreid ingezet voor de kosmische evolutie. Dit uiterst brede onderwerp wordt nu nog steeds geformuleerd als zowel een technisch onderzoeks-programma als een wetenschappelijke wereldvisie voor de 21e eeuw.

Kosmische evolutie

Kosmische evolutie is een kwantitatief vakgebied, terwijl de 'grote geschiedenis' dat doorgaans niet is. Dit komt doordat kosmische evolutie vooral wordt beoefend door natuurwetenschappers, terwijl de 'grote geschiedenis' door sociale wetenschappers wordt bestudeerd. Deze twee vakgebieden, die nauw verwant en overlappend zijn, profiteren van elkaar. Kosmische evolutionisten behandelen de universele geschiedenis doorgaans lineair, waardoor de mensheid pas in de meest recente tijd in hun verhaal verschijnt.

Historici die zich richten op de 'grote geschiedenis' daarentegen benadrukken de mensheid en haar vele culturele verworvenheden, waardoor de mens een groter deel van het verhaal inneemt. Men kan deze verschillende accenten vergelijken door twee korte films te bekijken die het verhaal van de oerknal tot de mensheid uitbeelden: de ene film toont de tijd lineair, de andere logaritmisch. In de eerste film verschijnt de mens pas in de laatste seconde van deze 14 minuten durende film, terwijl hij in de tweede veel eerder in beeld komt – en toch kloppen beide weergaven.

Kosmische evolutie

Deze verschillende benaderingen van tijd over een periode van ongeveer 14 miljard jaar, elk met een andere nadruk op de historische inhoud, worden verder verduidelijkt door op te merken dat sommige kosmische evolutionisten het hele verhaal indelen in drie fasen en zeven tijdperken:

Fasen : fysieke evolutie → biologische evolutie → culturele evolutie

Tijdperken : deeltjes → galactisch → stellair → planetair → chemisch → biologisch → cultureel

Dit staat in contrast met de benadering van sommige grote historici die het verhaal in veel meer drempels verdelen, zoals besproken aan het einde van dit hoofdstuk. Nog een andere vertelling van het verhaal van de oerknal tot de mensheid legt de nadruk op het vroegere heelal, met name de groei van deeltjes, sterrenstelsels en grootschalige kosmische structuren, zoals in de fysieke kosmologie.

Kosmische evolutie

Opmerkelijk onder de kwantitatieve pogingen om de kosmische evolutie te beschrijven, zijn de onderzoeksinspanningen van Eric Chaisson om het concept van energiestroom door open, thermodynamische systemen te beschrijven, waaronder sterrenstelsels, sterren, planeten, leven en de maatschappij. De waargenomen toename van de energiedichtheid (energie / tijd / massa) in een hele reeks complexe systemen is een nuttige manier om de toename van complexiteit in een expanderend universum te verklaren dat nog steeds de geliefde tweede wet van de thermodynamica gehoorzaamt en dus netto entropie blijft accumuleren. Geordende materiële systemen – van zoemende bijen en sequoia's tot stralende sterren en denkende wezens – worden dan ook beschouwd als tijdelijke, lokale eilanden van orde in een uitgestrekte, mondiale zee van wanorde. Een recent overzichtsartikel, dat met name gericht is op historici die zich bezighouden met grote vraagstukken, vat een groot deel van deze empirische inspanningen van het afgelopen decennium samen.

Kosmische evolutie

Een opvallende bevinding van dergelijke complexiteitsstudies is de schijnbaar geordende structuur van alle bekende materiële systemen in het universum. Hoewel de absolute energie in astronomische systemen die van mensen ruimschoots overtreft, en hoewel de massadichtheid van sterren, planeten, hemellichamen en hersenen vergelijkbaar is, is de energiedichtheid voor mensen en de moderne menselijke samenleving ongeveer een miljoen keer groter dan voor sterren en sterrenstelsels. Zo is de lichtkracht van de zon weliswaar extreem hoog (4 × 10²⁶ W), maar de massa ervan is ook extreem hoog (2 × 10³⁰ kg), wat resulteert in een lage stralingsenergiedichtheid (2 × 10⁻⁴ W/kg). Vergeleken met sterren stroomt er meer energie door elke gram van een plantenblad tijdens de fotosynthese, en nog veel meer (bijna een miljoen keer zoveel) door elke gram van een menselijk brein tijdens het denken (~20 W per 1350 g).

Kosmische evolutie is meer dan een subjectieve opsomming van opeenvolgende gebeurtenissen of verschijnselen. Deze inclusieve wetenschappelijke wereldvisie vormt een objectieve, kwantitatieve benadering om een groot deel van de georganiseerde, materiële natuur te ontcijferen.

Bronnen

- Wikipedia
- NASA
- ESA
- Hubble

Astropolis respecteert logischerwijze de auteursrechten, maar het blijkt helaas niet altijd mogelijk om te achterhalen wie de rechtmatige eigenaar is van betreffende foto of video. Bent u de eigenaar en maakt u bezwaar ? Neem dan gerust contact met ons op !