Magnetisch veld

De gemiddelde equipartitiesterkte voor spiraalstelsels is doorgaans ongeveer 10 μG (microgauss) of 1 nT (nanotesla). Ter vergelijking: het aardmagnetisch veld heeft een gemiddelde sterkte van ongeveer 0,3 G (gauss) of 30 μT (microtesla). Radiozwakke sterrenstelsels zoals M 31 en M 33, de buurstelsels van de Melkweg, hebben zwakkere velden (ongeveer 5 μG), terwijl gasrijke sterrenstelsels met een hoge stervormingssnelheid, zoals M 51, M 83 en NGC 6946, gemiddeld 15 μG hebben. In prominente spiraalarmen kan de veldsterkte oplopen tot 25 μG, in gebieden waar ook koud gas en stof geconcentreerd zijn. De sterkste totale equipartitievelden (50-100 μG) werden gevonden in starburst-sterrenstelsels, bijvoorbeeld in M 82 en de Antenne-sterrenstelsels. en in kerngebieden met intense stervorming, zoals de centra van NGC 1097 en andere balkstelsels.

TERUG

Sterrenstelsels hebben hun eigen magnetische velden. Het magnetische veld van een sterrenstelsel beïnvloedt de dynamiek ervan op verschillende manieren, waaronder de vorming van spiraalarmen en het transport van impulsmoment in gaswolken. Dit laatste effect is bijzonder belangrijk, omdat het een noodzakelijke factor is voor de gravitationele ineenstorting van die wolken, en daarmee voor stervorming ...