Na zijn ontdekking werd deze planeet simpelweg aangeduid als "de planeet buiten Uranus" of als "de planeet van Le Verrier". Galle stelde de naam Janus voor. Een andere naam die werd genoemd was Oceanus.
Friedrich Struve koos op 29 december 1846 voor de Russische Academie van Wetenschappen voor de naam Neptunus. Dat werd de internationaal geaccepteerde naam. In de Romeinse mythologie was Neptunus de god van de zee.
De gebruikelijke bijvoeglijke vorm is Neptunisch. De gelegenheidsvorm Poseidean, van Poseidon, is ook gebruikt, hoewel de gebruikelijke bijvoeglijke vorm van Poseidon Poseidonian is ...
In 1821 publiceerde Alexis Bouvard tabellen van de baan van Uranus, waarbij hij afwijkingen (perturbaties) opmerkte die alleen door een andere planeet veroorzaakt konden worden. In 1843 berekenden John Couch Adams en Urbain Le Verrier onafhankelijk van elkaar de baan die deze hypothetische planeet zou beschrijven, maar deze werd door George Airy als onmogelijk afgedaan. In de zomer van 1846 begon James Challis aarzelend een nieuwe zoektocht naar de onbekende planeet. Het waren echter Johann Galle (foto) en Heinrich d'Arrest die de planeet op 23 september 1846 voor het eerst waarnamen, slechts 1° vanaf de plaats waar Adams en Le Verrier hem hadden voorspeld. Later realiseerde Challis zich dat hij in augustus de planeet al twee keer had waargenomen, zonder hem te herkennen als de nieuwe planeet.
No Code Website Builder