Uranus heeft 29 bekende natuurlijke satellieten. De namen van deze satellieten zijn gekozen uit personages in de werken van William Shakespeare. De vijf belangrijkste satellieten zijn Miranda, Ariel, Umbriel, Titania en Oberon. Het satellietstelsel van Uranus is het minst massieve van alle reuzenplaneten; de gecombineerde massa van de vijf belangrijkste satellieten zou minder dan de helft zijn van die van Triton (de grootste maan van Neptunus) alleen. De grootste satelliet van Uranus, Titania, heeft een straal van slechts 788,9 km, of minder dan de helft van die van de Maan, maar iets meer dan Rhea, de op één na grootste satelliet van Saturnus, waardoor Titania de achtste grootste maan in het zonnestelsel is. De satellieten van Uranus hebben relatief lage albedo's; variërend van 0,20 voor Umbriel tot 0,35 voor Ariel (in groen licht). Het zijn ijs-rotsconglomeraten die ruwweg voor 50% uit ijs en voor 50% uit gesteente bestaan. Het ijs kan ammoniak en koolstofdioxide bevatten.
Uranus heeft 29 bekende natuurlijke satellieten waarvan er veel zijn vernoemd naar personages van William Shakespeare en uit het gedicht 'The Rape of the Lock van Alexander Pope'. Manen 28 en 29 hebben nog geen naam ...
Ariel is een natuurlijke maan van Uranus. De maan is in 1851 ontdekt door William Lassell. Ariel is de op vier na grootste maan van Uranus en ook de helderste. De maan volgt de gekantelde baan van Uranus en doet hier twee dagen over. Hierdoor zijn er extreme seizoensverschillen. Een van de twee polen is verlicht voor een half Uranusjaar (42 aardjaren) en de andere blijft donker.
Tot nu toe is Ariel slechts een maal van dichtbij geobserveerd, te weten door Voyager 2 in 1986. Voyager 2 kwam op een afstand van 127.000 kilometer, op Miranda na het verste weg. Er is door Voyager 2 zo'n 40 procent van de oppervlakte gefotografeerd. Toen Voyager 2 langskwam was Ariels zuidpool belicht door Zon, zodat er aan de noordkant geen onderzoek gedaan kon worden. Een voorstel om Cassini-Huygens naar Uranus te sturen na Saturnus werd afgekeurd, omdat het 20 jaar zou duren.
Ariel bestaat voor ongeveer 50% uit bevroren water, 30% silicaathoudend gesteente en 20% bevroren methaan. De temperatuur bedraagt slechts -216 °C op Ariel. Ariel heeft een periode van enorme geologische activiteit doorgemaakt. Dat is te zien door een groot netwerk van canyons.
Umbriel is een maan van Uranus. De maan is in 1851 ontdekt door William Lassell.
Umbriel is de op twee na grootste maan van Uranus en bestaat voor ongeveer 50% uit bevroren water en voor 50% uit gesteente. Het oppervlak van Umbriel is bezaaid met grote kraters.
Het is onduidelijk waar de lichte vlek aan de pool van Umbriel uit bestaat, maar er wordt aangenomen dat het ijs in een grote krater is.
Umbriel werd samen met een andere maan van Uranus, Ariel, ontdekt door William Lassell op 24 oktober 1851. Hoewel William Herschel, de ontdekker van Titania en Oberon, aan het einde van de 18e eeuw beweerde dat hij vier extra manen van Uranus had waargenomen, werden zijn waarnemingen niet bevestigd en wordt nu aangenomen dat deze vier objecten vals waren.
Titania is met een diameter van 1578 km de grootste maan van Uranus. Zij is in 1787 ontdekt door William Herschel. De gemiddelde helderheid van Titania zoals gezien vanaf de Aarde is ongeveer magnitude 13. Titania is genoemd naar de elfenkoningin uit 'Een midzomernachtsdroom' van Shakespeare.
Titania beschrijft elke 8 dagen en 17 uur haar baan rond Uranus op een gemiddelde afstand van 463.300 kilometer van de planeet. Onder invloed van getijdenkrachten draait de maan in dezelfde tijd om haar eigen as en keert zodoende altijd hetzelfde halfrond naar Uranus toe. Haar baan vertoont een kleine excentriciteit van 0,0017 en helt 0,08° tegenover de evenaar van Uranus.
De gemiddelde dichtheid bedraagt 1,71 g/cm³ en het albedo bedraagt 0,28 (het oppervlak weerkaatst 28 procent van het invallend licht). De gemiddelde temperatuur aan het oppervlak bedraagt -190 °C. Hieruit is afgeleid dat Titania voor ongeveer 50 procent bestaat uit bevroren water, voor 30 procent uit gesteente en voor 20 procent uit koolwaterstoffen zoals methaan.
Oberon is een maan van Uranus. De maan is in 1787 ontdekt door William Herschel. Oberon is genoemd naar de elfenkoning.
Oberon bestaat voor ongeveer 50% uit bevroren water, voor 30% uit gesteente en voor 20% uit methaanverbindingen. Het uitstulpinkje linksonder op de foto, is een berg van 6 kilometer hoog.
Tot dusver zijn de enige close-upbeelden van Oberon gemaakt door de Voyager 2-sonde, die de maan tijdens zijn Uranus-scheervlucht in januari 1986 fotografeerde. Op het tijdstip van flyby was de zuidelijke hemisfeer van de maan gericht naar de Zon waardoor de noordelijke hemisfeer niet kon worden bestudeerd. Hoewel zijn interne samenstelling onzeker is, stelt één model voor dat Oberon uit ruwweg 50% waterijs, 30% silicaat-rots en 20% methaan- en verwante koolstof-/stikstofcomponenten bestaat. Het heeft een oud, met veel kraters bezaaid en ijzig oppervlak, dat weinig bewijsmateriaal van interne activiteit vertoont buiten een onbekend donker materiaal dat zich op de bodem van veel inslagkraters bevindt.
Miranda is de kleinste van de vijf grote natuurlijke manen van Uranus. Deze maan werd op 16 februari 1948 aan het McDonald Observatorium ontdekt door Gerard Kuiper. Ze is genoemd naar Miranda, de dochter van de tovenaar Prospero uit Shakespeares stuk 'The Tempest'.
Miranda's opvallendste kenmerken zijn de diepe kloven van soms wel 20 kilometer diep. De getijdenkrachten die het hemellichaam ondervindt zorgen voor grote interne mechanische spanningen, die de oorzaak zijn van de tektonische activiteit. Aan het oppervlak zijn drie grote coronae aangetroffen, elk ten minste 200 kilometer breed en tot 20 kilometer diep. Deze coronae zijn Arden, Elsinore en Inverness genoemd, naar plaatsen uit het werk van Shakespeare. Op Miranda bevindt zich tevens de hoogste klif in het zonnestelsel, de mogelijk 20 km hoge Veronarots.
De temperatuur op Miranda bedraagt slechts −187 °C.
Puck is een maan van Uranus. De maan is in 1985 ontdekt door Stephen Synnott. Puck is genoemd naar een hobgoblin uit Shakespeares stuk 'A Midsummer Night's Dream'.
Puck is de op een na grootste van de kleine satellieten van Uranus. De foto hiernaast is op 24 januari 1986 genomen door de Voyager 2 op een afstand van 493.000 km.
Van de manen die door het Voyager 2 beeldvormingsteam werden ontdekt, werd alleen Puck vroeg genoeg ontdekt zodat de sonde kon worden geprogrammeerd om er gedetailleerde beelden van te maken. Uit de beelden bleek dat Puck de vorm heeft van een licht langwerpige bol (de verhouding tussen de assen is 0,93–1). Het oppervlak is zwaar bekraterd en grijs van kleur. Er zijn drie benoemde kraters op het oppervlak van Puck, waarvan de grootste een diameter heeft van ongeveer 45 km (28 mijl). Waarnemingen met de Hubble-ruimtetelescoop en grote aardse telescopen vonden absorptiekenmerken van waterijs in het spectrum van Puck.
Cordelia is een maan van Uranus. De maan werd ontdekt door Richard Terrile op de foto's van Voyager 2 op 20 januari 1986, en kreeg de tijdelijke benoeming S/1986 U 7. Ze werd niet opnieuw gezien tot de Hubble-telescoop hem waarnam in 1997. Cordelia is genoemd naar de jongste dochter van King Lear uit Shakespeares stuk 'King Lear'. Ze wordt ook aangewezen als Uranus VI.
Behalve haar baan, de straal van 21 km en het geometrisch albedo van 0,08 is verder vrijwel niets over de maan bekend. Bij de beelden van de Voyager 2 komt Cordelia tevoorschijn als langwerpig voorwerp, de as richt zich naar Uranus.
Ophelia is een maan van Uranus. De maan is in 1986 ontdekt door Richard Terrile met behulp van foto's gemaakt door Voyager 2. Ophelia is genoemd naar de dochter van Polonius uit Shakespeares stuk 'Hamlet'.
Bronnen
- Wikipedia
- NASA
- JPL
- ESA
Astropolis respecteert logischerwijze de auteursrechten, maar het blijkt helaas niet altijd mogelijk om te achterhalen wie de rechtmatige eigenaar is van betreffende foto of video. Bent u de eigenaar en maakt u bezwaar ? Neem dan gerust contact met ons op !
Best AI Website Maker