Ten opzichte van de rotatieas vertoont het magnetisch veld een hoek van ongeveer 60°. Dit magnetisch veld wordt vermoedelijk veroorzaakt door bewegende waterijsmassa's diep onder het oppervlak. Het magnetisch veld van Uranus is ernstig verstoord doordat het ijs warmtestraling doorlaat waardoor verschillende magneetvelden opgewekt worden.
Vóór de aankomst van Voyager 2 waren er geen metingen verricht aan de magnetosfeer van Uranus, waardoor de aard ervan een mysterie bleef. Vóór 1986 verwachtten wetenschappers dat het magnetische veld van Uranus in lijn zou liggen met de zonnewind, omdat het dan zou overeenkomen met de polen van Uranus die zich in de ecliptica bevinden ...
Uit de waarnemingen van Voyager bleek dat het magnetische veld van Uranus bijzonder is, zowel omdat het niet vanuit het geometrische middelpunt ontstaat als omdat het 59° gekanteld is ten opzichte van de rotatieas. De magnetische dipool is namelijk verschoven van het middelpunt van Uranus naar de zuidelijke rotatiepool met maar liefst een derde van de planetaire straal. Deze ongebruikelijke geometrie resulteert in een zeer asymmetrische magnetosfeer, waar de magnetische veldsterkte aan het oppervlak op het zuidelijk halfrond zo laag kan zijn als 0,1 gauss (10 μT), terwijl deze op het noordelijk halfrond wel 1,1 gauss (110 μT) kan bedragen. Het gemiddelde veld aan het oppervlak is 0,23 gauss (23 μT).
Uit onderzoek van Voyager 2-gegevens uit 2017 blijkt dat deze asymmetrie ervoor zorgt dat de magnetosfeer van Uranus eenmaal per Uranische dag in contact komt met de zonnewind, waardoor de planeet wordt blootgesteld aan de deeltjes van de Zon. Ter vergelijking: het magnetische veld van de Aarde is ongeveer even sterk aan beide polen, en de "magnetische evenaar" loopt ongeveer parallel met de geografische evenaar. Het dipoolmoment van Uranus is 50 keer zo groot als dat van de Aarde. Neptunus heeft een vergelijkbaar verschoven en gekanteld magnetisch veld, wat suggereert dat dit een gemeenschappelijk kenmerk van ijsreuzen zou kunnen zijn. Een hypothese is dat, in tegenstelling tot de magnetische velden van de Aardse en gasreuzen, die in hun kernen worden gegenereerd, de magnetische velden van de ijsreuzen worden gegenereerd door beweging op relatief geringe diepte, bijvoorbeeld in de water-ammoniakoceaan. Een andere mogelijke verklaring voor de uitlijning van de magnetosfeer is dat er oceanen van vloeibaar diamant in het binnenste van Uranus zijn die het magnetische veld zouden afzwakken.
Uranus heeft relatief goed ontwikkelde aurora's, die zichtbaar zijn als heldere bogen rond beide magnetische polen. In tegenstelling tot die van Jupiter lijken de aurora's van Uranus onbeduidend te zijn voor de energiebalans van de planetaire thermosfeer. Ze, of liever de infraroodspectrale emissies van hun triwaterstof-kationen, zijn sinds eind 2023 diepgaand bestudeerd.
In maart 2020 meldden NASA-astronomen de detectie van een grote atmosferische magnetische bel, ook wel bekend als een plasmoïde, die vanuit de planeet Uranus de ruimte in werd gestuurd, na heranalyse van oude gegevens die waren vastgelegd door de Voyager 2-ruimtesonde tijdens een flyby van de planeet in 1986.
Bronnen
- Wikipedia
- NASA
- JPL
Astropolis respecteert logischerwijze de auteursrechten, maar het blijkt helaas niet altijd mogelijk om te achterhalen wie de rechtmatige eigenaar is van betreffende foto of video. Bent u de eigenaar en maakt u bezwaar ? Neem dan gerust contact met ons op !
Free AI Website Software